Συνέντευξη Δημάρχου Σταύρου Κασιμάτη στην εφημερίδα «Πρωταθλητής (23/01/2007)

1. Πώς προέκυψε το… αίσθημα με τον Ολυμπιακό;
Όταν από πιτσιρικάς γυρνάς στις αλάνες του Πειραιά, όταν βλέπεις τους μεγαλύτερους να χαίρονται ή και να λυπούνται τις Κυριακές, όταν είσαι μαχητής και θέλεις να είσαι πρώτος, γίνεσαι και είσαι Ολυμπιακός. Τα βιώματά μου λοιπόν ήταν «κόκκινα». Πώς μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση;

1. Πώς προέκυψε το… αίσθημα με τον Ολυμπιακό;
Όταν από πιτσιρικάς γυρνάς στις αλάνες του Πειραιά, όταν βλέπεις τους μεγαλύτερους να χαίρονται ή και να λυπούνται τις Κυριακές, όταν είσαι μαχητής και θέλεις να είσαι πρώτος, γίνεσαι και είσαι Ολυμπιακός. Τα βιώματά μου λοιπόν ήταν «κόκκινα». Πώς μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση;

2. Μπορείτε να μας περιγράψετε την εποχή που -ως πιτσιρικάς- «δεθήκατε» συναισθηματικά με τον Ολυμπιακό;
Ήταν εποχή και δύσκολη και ταραγμένη. Το ποδόσφαιρο στην αλάνα, η νίκη, ο αγώνας, συμβόλιζαν πολλά πράγματα. Υπήρχε ανέχεια, στέρηση. Η μπάλα ήταν η διασκέ-δαση του φτωχού και ο Ολυμπιακός το καμάρι αλλά και το υποκατάστατο πολλών πραγμάτων που μόνο στο όνειρό μας, μπορούσαμε να δούμε. Ο Ολυμπιακός μας έδενε συναισθηματικά, μας τόνωνε το χαμένο εγωισμό. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί άν-θρωποι της διπλανής πόρτας, εργατόκοσμος. Δίπλα μας στα σύμβολά τους, μέσα στα όνειρά τους για μια καλύτερη ζωή είχαν και τον «Θρύλο», τον Μουράτη, τον Μπέμπη κι αργότερα τον Σιδέρη και τόσους άλλους. Ήταν η εποχή που το χαμόγελο ήταν πικρό αλλά αληθινό.

3. Θυμάστε ποια ήταν η πρώτη φορά που είδατε «ζωντανά» την ομάδα του Ολυμπιακού ν’ αγωνίζεται;
Ο αγώνας Ολυμπιακός-Τρίκαλα την δεκαετία του ‘60 μαζί με τον πατέρα μου στο Καραϊσκάκη.

4. Υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό περιστατικό, αναφορικά με τη «σχέση» σας με τον Ολυμπιακό, το οποίο να θέλετε να μοιραστείτε;
Η εφημερίδα της ομάδας ήταν μια καθημερινή συνήθεια, δεμένη και αυτή με βιώματα. Είναι χαρακτηριστικό, όταν πέθανε ο αδερφός μου, ο Γιώργος Κασιμάτης, Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, οι γονείς μου πήγαιναν καθημερινά στο Νεκροταφείο και του άφηναν μια εφημερίδα του Ολυμπιακού...

5. Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά –όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθείτε τους «ερυθρόλευκους»- που έχετε πάρει από την αγαπημένη σας ομάδα;
Να απαριθμήσει κάποιος τις χαρές που μας δίνει ο Ολυμπιακός είναι δύσκολο. Να βρει τη μεγαλύτερη ακόμη πιο δύσκολο. Μη γελιόμαστε όμως. Η νίκη επί του «αιωνίου» είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι επιβεβαίωση της πρωτιάς της ομάδας μας. Μας κάνει και εμάς πρώτους. Δόξα τω Θεώ τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ρουτίνα. Η χαρά που μας δίνει όμως είναι ατελείωτη...

6. Ποια θεωρείτε, αντίστοιχα, ότι είναι η στιγμή, η οποία σας πίκρανε;
Θα ήταν αδιαπραγμάτευτα ο αποκλεισμός από την Λίβερπουλ, αν δεν υπήρχε ο αποκλεισμός στο τελευταίο δεκάλεπτο από την τετράδα του Champions League στο παιχνίδι με τη Γιουβέντους το 1988. Ήταν πραγματικά αυτοχειρία... Η μεγαλύτερη όμως ήταν ο τελικός στο μπάσκετ με την Γιουβεντούντε Τρεβίζο στο Ισραήλ... Πέρασαν πολλές εβδομάδες για να ξεπεράσω το σοκ της ήττας.

7. Σχολιάστε μου την επιστροφή του κ. Λεμονή στην τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού…
Ο Τάκης είναι παιδί της οικογένειάς μας. Είναι Ολυμπιακός. Χρειάζεται στήριξη. Οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγάλες. Στη συγκεκριμένη στιγμή ήταν μια λογική λύση, ίσως όχι η καλύτερη, αλλά σε κάθε περίπτωση ασφαλής επιλογή. Αρκεί να μη μείνουμε εδώ. Αν μείνει στον Ολυμπιακό και τη νέα περίοδο χρειάζεται μεγάλη βοήθεια. Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μας είναι μεγάλες.

8. Έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός την ριζική ανανέωση στο έμψυχο υλικό του; Υπάρχουν στην Ελλάδα αυτή την εποχή οι κατάλληλοι νεαροί ποδοσφαιριστές, οι οποίοι να μπορούν –έστω σταδιακά- ν’ αντικαταστήσουν επάξια, και κυρίως χωρίς απώλειες τίτλων για τον σύλλογο, τους παίκτες που «σήκωσαν το βάρος» κατά την διάρκεια της «χρυσής δεκαετίας»;
Οπωσδήποτε και μάλιστα έναντι οιουδήποτε κόστους. Η ομάδα χρειάζεται ανανέωση. Για ποιους τίτλους μιλάτε; Είμαστε χορτάτοι από τίτλους. Το τεχνικό επιτελείο και η διοίκηση πρέπει με κάθε θυσία να βρουν το νέο Τζόλε, το νέο Γιαννακόπουλο και τους άλλους. Πρέπει να χτίσουμε ομάδα για μια δεκαετία. Ομάδα ακόμα καλύτερη από αυτή που μας χάρισε τόσους τίτλους. Οι φίλοι του Ολυμπιακού δεν είναι παράλογοι. Μπορούν να περιμένουν, όταν το επιβάλει το συμφέρον της ομάδας. Αυτά τα περί τίτλων είναι για άλλους, για πεινασμένους, όχι για εμάς τους Ολυμπιακούς.

9. Ποια είναι η άποψη σας για τον κ. Κόκκαλη; Είναι –τελικά- πλεονέκτημα ή μειονέκτημα για τον Ολυμπιακό ότι ο πρόεδρος του είναι πρώτα απ’ όλα οπαδός της ομάδας λειτουργώντας κατ’ επέκταση, τόσο με τη λογική, όσο και με το συναίσθημα;
Πλεονέκτημα είναι γιατί δίνει τα πάντα, μειονέκτημα γιατί παθιάζεται και λογικό είναι να κάνει λάθη. Αν όμως κάνει κάποιος μια συνολική αποτίμηση του έργου θα πρέπει να είναι ανόητος ή αγνώμονας αν δεν αναγνωρίσει την τεράστια προσφορά του Σωκράτη Κόκκαλη στην ομάδα.

10. Στο γήπεδο πόσο συχνά πηγαίνετε; Προλαβαίνετε ν’ αφιερώσετε κάποιο κομμάτι από τον ελεύθερο χρόνο σας στον Ολυμπιακό;
Όσο μπορώ, δεν υπάρχει πλέον χρόνος. Τα καθήκοντά μου δεν μου επιτρέπουν να αφιερώνω ιδιαίτερο χρόνο. Πηγαίνω στα κρίσιμα παιχνίδια και παρακολουθώ ανελλιπώς την πορεία της ομάδας από τα ΜΜΕ.

11. Η οικογένεια σας πώς αντιδράει για την ενασχόληση σας με την ομάδα. Υπάρχουν… παράπονα;
Τα παιδιά μου είναι επίσης οπαδοί του Ολυμπιακού. Μαζί χαιρόμαστε τις νίκες, μαζί στεναχωριόμαστε για τις αποτυχίες. Υπάρχει... πλήρης ταύτιση ποδοσφαιρικών απόψεων!

12. Πώς αισθάνεστε που αποτελείτε πλέον τον πρώτο πολίτη ενός Δήμου, ο οποίος θεωρείται –και είναι- ένα από τα προπύργια της «ερυθρόλευκης» ιδέας;
Θα ήταν για μένα τραγικό να είχα να αντιμετωπίσω μια αντιολυμπιακή πραγματικότητα. Ο Δήμος μας πράγματι ολυμπιοκρατείται. Βεβαίως οι περισσότεροι από εμάς είμαστε και οπαδοί της Προοδευτικής. Μιας ιστορικής ομάδας με βαθιές ρίζες στην πόλη μας, με τεράστια προσφορά στη νεολαία μας, συνδεδεμένης με αγώνες για τα μεγάλα προβλήματα του Κορυδαλλού. Φέτος δεν είναι σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση και πρέπει όλοι εμείς, που την αγαπάμε να συμβάλλουμε, έτσι ώστε η ομάδα να πετύχει τους στόχους της.